เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 
วาดรูปเสร็จแล้ว!!!! >[]<
 
ในที่สุดก็เสร็จสักที ฮา~ [ปาดน้ำตา] ลงก็เหมือนเดิม ไม่ใช่คอมิคหรอกนะเจ้าค่ะ แต่เป็นแบบกึ่งฟิคน่ะค่ะ เพราะส่วนใหญ่มันเหมือนเป็นบทพูดมากกว่า.. ประเด็นคือพอวาดแล้วมันไประรานช่องข้างๆเข้าเลยต้องลบแก้ๆบ่อยๆ
 
ก็ตามชื่อentryนะเจ้าค่ะ ส่งการบ้านเจ้าค่ะ.. [อยู่ในอารมณ์แอบสลดแต่ต้องมานั่งเขียนการบ้าน]
 
 
 
เหยื่อที่ถูกลากเข้ามาเอี่ยว ----> นู๋ Noel Pastor http://g-zal3zaa.exteen.com/20101225/eh-noel-pastor [ณ.ปัจจุบันก็ยังทำลิงค์ไม่เป็น //ปิดหน้าร้องไห้]
 
http://gantida47.exteen.com/20101229/eh-1 [ลิงค์ลูกชายค่ะ เผื่อว่าศจ.อยากจะเข้าไปดูโปร์ไฟล์ เบลูก้าเขา]
 
 
 
 
 
สวัสดีครับ ผม เบลูก้า วาลูอัล ปี1 บ้านฮัฟเฟิลพัฟครับ... วันนี้จะมาส่งการบ้านวิชาปรุงยาครั้งที่1 ครับ...
 
 
 
 
'น้ำผักคั้นเองที่ไปเก็บแถวสวนผักศจ.ยูเซอร์' ใช้ได้ เทลงไป...
 
'มะเขือเทศเน่าๆ เก็บที่เดียวกับที่เก็บผักมาคั้นน้ำ' ใช้ได้ เทลงไป...
 
'ไตวัว ที่ใช้มอนก้าไปหามาให้' ใช้ได้ เทลงไป...
 
'ดอกต้นเมนเดรก ที่ใช้มอนก้าไปหามาให้เหมือนกัน' ใช้ได้ เทลงไป...
 
'น้ำเปล่า ตักๆมันแถวห้องน้ำเนี่ยละ' ใช้ได้ เทลงไป...
 
 
เบลูก้า : ทำไงต่อนะ... *หยิบโพยกระดาษขึ้นมา* ตั้งไฟสิบนาที *ตวัดไม้กายสิทธิ์ไปที่ใต้หม้อปรุงยาที่มีฝืนเตรียมไว้อยู่* พรึบ!... อ่า... จุดไฟแล้วทำไงต่อนะ... คนให้เข้ากันในรัศมี90องศา ทางขวาสามที ทางซ้ายสามที... 90องศามันวัดยังไงละ //เกาหัว..
 
เบลูก้า : ช่างมันเถอะ.. ยังไงเหยื่อที่โดนก็ไม่ใช่เรานี่หน่า... //จัดการคนตามที่โพยกระดาษเขียนไว้
 
 
 
 
 
 
บู้มมม!
 
 
 
เบลูก้า : แค่ก... แค่กๆ ... //โบกมือไปมา ก่อนจะก้มลงไปมองของเหลวที่อยู่ในหม้อ
 
เบลูก้า : เป็นสีม่่วงแล้ว... //หันไปมองเทียบกับรูปที่ถ่ายมา
 
เบลูก้า : *ตี่ถุง แปลว่า กางถุง ก่อนจะตักของเหลวสีม่วงใสใส่ถุงกันความร้อน (ทำไมต้องกันความร้อน? ก็เพราะมันพึ่งออกจากหม้อน่ะสิ เกิดถุงละลายจนรั่วหรือพลาสติกละลายไปปนกับยาทำให้เหยื่อที่โดนเป็นมะเร็งจะทำยังไงกันละทีนี้!) ผูกโบว์ให้เรียบร้อยตามแบบในรูป...* แล้วทีนี้จะเอาไปเขวี้ยงใส่ให้ใครดีละ...
 
 
ตึ่ก..ตึ่ก...ตึ่ก แอ๊ด........
 
มอนก้า : เสร็จหรือยังเบลก้า นี่มันนานแล้วนะ สำลักควันไฟตายหรือยัง //โผล่หัวออกมาจากประตู
 
เบลูก้า : *จ้องหน้ามอนก้า...* อ่า.. จริงสิ.. สัตว์เลี้ยงไม่ได้ห้ามนี่หน่า... //ยกยิ้มมุมปากหน่อยๆ
 
มอนก้า : จ้องมาแบบนั้นน่ะหมายความว่ายังไงกันห๊ะ! ไอ้คุณเจ้านาย!!*รู้สึกเสียวสันหลังกับสายตาที่จ้องมา* //เหงื่อเริ่มตกแต่ทำใจดีสู้เสือไว้ก่อน
 
เบลูก้า : อ่า.... มอนก้า... ช่วยมาเป็นเหยื่อคนโดนยานี้ให้หน่อยสิ ต้องส่งการบ้านอีกแล้ว.. ช่วยหน่อยได้ไหม? *เสียงหวานขึ้นมาในระดับหนึ่งจากระดับเสียงปกติที่ออกจะเนิบๆ*//จ้องตาแป๋ว
 
มอนก้า : *หน้าซีด* ทำไมต้องฉันอีกแล้วห๊ะ!? เบลก้า! ตรงส่วนนั้นศจ.เขาก็แจ้งว่าให้ปาใครก็ได้นี่! //หยิบใบสั่งการบ้านชี้ให้ดู
 
เบลูก้า : อ่า.... ไม่ใช่หรอกมอนก้า ศจ.บอกว่าปี1ให้ปาใส่สัตว์เลี้ยงตัวเองได้...*ชี้ไปที่กระดาษที่อีกฝ่ายถืออยู่* แล้วถึงอย่างนั้นก็เถอะ.. ฉันน่ะไม่รู้จัก..ใครเลยนะ... ถ้าไปปาใส่ใครซี้ซั้ว ฉันว่า... อ่า... คนๆนั้นต้องเกลียดขี้หน้าฉันแน่ๆ... 
 
เบลูก้า : อ่า... เพราะฉะนั้น.. มอนก้านั่นละเหมาะที่สุดแล้ว //ตวัดไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถา
 
 Photobucket
 
หวืด..~ ถุงใส่ยาสเน่ห์ลอยไปอยู่ตรงหน้าของมอนก้า
 
มอนก้า : วะ... เหวอ! นายไม่ควรทำอย่างนี้กับฉันนะเบลก้า! ยานี่น่ะสำเร็จหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าฉันตายขึ้นมานายไม่เสียใจเรอะ! 
 
 
เบลูก้า : อ่า... ไม่หรอก.. ก่อนที่นายจะตายฉันก็จะลากนายไปหาศจ.ให้ช่วยยังไงละ.. [แต่คนไหนนี่ไม่รู้ เจอใครก็โยนมอนก้าให้ก็แล้วกัน...] เอาละ.. หยุดพูดสักที เดี๋ยวการบ้านฉันจะไม่เสร็จ... //ตวัดไม้กายสิทธิ์อีกรอบ
 
ถุงแซ่วใส่ยาพุ่งเข้าใส่มอนก้า
 
มอนก้า : เฮ้ย! //วิ่งหนี
 
เบลูก้า : ... อ่า... จะหนีไปไหนน่ะ.. มอนก้า //เดินตามพลางชี้ไม้กายสิทธิ์บังคับทิศทางถุงยา
 
มอนก้า : ว๊ากกกกก นี่จะตามมาทำไมว่ะเนี่ย ไอ้คุณเจ้านาย! //หันไปมอง
 



เบลูก้า : อ่า... ถ้าไม่ตามแล้วฉันจะส่งการบ้านได้ไหมละ?... //หน้านิ่งเสียงเนิบ...

 

 

มอนก้า : โว้ยยยยยย ให้มันได้อย่างนี้สิว่ะ ทำไมชีวิตตรูต้องมาเจอเจ้านายแบบนี้ด้วยละเนี่ย!!! แล้วไอ้ถุงบ้านั่นน่ะเมื่อไหรคาถามันจะหมดฤทธิ์สักทีว่ะเนี่ย!!! [คงจะหมดยากละนะก็เล่นเบลูก้าชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่ขนาดนั้น หมดก็ร่ายใหม่ได้เรื่อยๆจนกว่าเจ้าตัวจะเหนื่อย คงอีกนานละ...]//แหกปากลั่นแต่เท้าก็ยังซอยไม่หยุด

 

 

 

 

 

ผ่านไปสิบห้านาที...

 

 

มอนก้า : วร๊ากกกก เมื่อไหร่มันจะหมดว่ะเนี่ย เจ้าคาถาเห็งซวย ไอ้คนร่ายนั่นก็เห็ง... เอ่อ.. ใจร้ายจริงๆ*ลดระดับเสียงลงมานิดหน่อยไม่ให้เจ้าตัวได้ยิน พลางเหลือบมองเจ้าคนร่ายที่ตอนพูดขึ้นคำว่าเห็ง.. ตาที่ดูเหมือนจะปิิดแหล่มิปิดแหล่เปลี่ยนไปสายตาแบบโหมดดาร์คแล้วนิดหน่อย...* //วิ่งต่อไป ถึงจะบ่นยังไงถุงด้านหลังที่พุ่งลอยตามมาก็ไม่ยอมปล่อยเขาไปอยู่ดี...

 

 

ตึ่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กึก...

 

 

มอนก้า : !? หือ? เกิดอะไรขึ้น...? ทำไมถึงอยู่ๆก็ขยับไม่ได้

 

 

 

 

มอนก้า : *เหลือบไปมองข้างหลัง*

 

 

 

[ภาพในสายตาที่มอนก้าเห็น... = =; ]

 

 

เบลูก้า : หึหึ... แกเสร็จแน่ไอ้เผือกเอ้ย~...

 

[มอนก้าหลอนไปเองอีกนั่นละ...]

 

 

 

 

 

[อันที่จริงเป็นแบบนี้.... - -;]

 

 

แท่บ แท่บ...

 

 

[ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ...]

 

 

มอนก้า : ว๊ากกกกก จะมาถึงแล้ว! แล้วนี่ทำไมฉันถึงวิ่งต่อไม่ได้ละ!!! //กรีดร้องก่อนจะหันไปสำรวจรอบๆตัวเองเพื่อหาสาเหตุที่ทำให้เป็นแบบนี้...

 

 

ก่อนจะเห็น... บางสิ่งบางอย่างที่ลอยเท๊งเต้งอยู่บนหัวตัวเอง

 

 

 

 

มิซเซิลโทที่รัก.....

 

 

มอนก้า : กรี๊ดดดดดดดดด[อันที่จริงอยากใส่อันนี้มากกว่าเพราะมัันเข้ากันหน้ามาก] ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ทำไมต้องมาเจอมันตอนนี้!!!!!!! //กรีดร้องพลางทึ๊งหัวตัวเอง

 

ตุบ ตุบ ตุบ.... หวือ..~ [ความเร็วถุงลดลง]

 

 

เบลูก้า : อ่า.... ในที่สุดก็หยุดสักที.. เปลี่ยนใจมาช่วยฉันทำการบ้านแล้วสินะ.. //เสกให้ถุงลอยเข้าไปใกล้้ๆระยะหนึ่งก่อนจะสั่งให้ลอยค้างในอากาศ

 

มอนก้า : เชิญ! เชิญเลย! ฉันปลงกับชีวิตแล้ว! อยากทำอะไรก็ทำไปเลย ไอ้เจ้านายบ้า! //ปลงกับชีวิตสุดขีด

 

เบลูก้า : อ่า.... ถ้างั้น...เห็นแก่นายรับใช้ฉันมานาน!?... ฉันจะให้ถุงพุ่งเข้าใส่นาย...อืม...ไม่แรงมากก็แล้วกัน.. //พยักหน้าไปมาเห็นด้วยกับความคิดตัวเอง

 

มอนก้า : เชิญเถ๊อะ~ ฉันปลงแล้ว..//น้ำตาไหลพราก

 

 

ตึ่ก ตึก ตึก

 

 

 

 

เบลูก้า : อ่า.. เอาละนะ... //ตวัดไม้กายสิทธิ์

 

มอนก้า : T^T...

 

 

 

 

 

 

 

 

บรึ้มมมมมม!

 

 

 

 

เฟี๊ยววววววว โผล๊ะ!

 

 

 

 

เบลูก้า : ....! แค่ก... แค่ก..ๆ อ่า... มอนก้า.. นายอยู่ไหนน่ะ? //ปัดควันไปมา

 

มอนก้า : กี๊!~ [วุ้นแปลภาษา - ฉันอยู่นี่! ดูเหมือนว่าคาถามันจะคลายพอดีนะ[อันที่จริงแอบโล่งอกที่คาถามันคลายเอาตอนนี้]]

 

เบลูก้า : อ่า... เมื่อกี้เหมือนจะได้ยินเหมือนเสียงถุงแตกนะ... หรือว่าไปชนโดนใครเข้าหรือเปล่า..? //เริ่มสอดส่องมองหา

 

 

ควันจางลง...

 

 

เบลูก้า : อ่า.... ซวยแล้วตรูงานเข้าแล้วละมอนก้า... //พบร่างของใครบางคนบนพื้นที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำสีม่วง...

 

 

 

 

มอนก้า : กี๊~? [วุ้นแปลภาษา - นั่นใครน่ะ? เบลก้า] //เอียงคอไปมอง

 

เบลูก้า : อ่า... ฉันก็.. ไม่รู้จักเหมือนกัน... //เข้าไปใกล้ๆพลางเข้าไปนัั่งข้างๆ

 

เบลูก้า : เอ่อ... คุณครับ... เป็นอะไรมากไหมครับ.. ถ้า... ได้ยินก็ช่วยตอบด้วยครับ //เขย่าตัวอีกฝ่าย

 

 

 

 

เบลูก้า : อ่า... งานเข้าของจริงแล้วนะเนี่ย.. รู้งี้น่าจะร่ายให้ถุงพุ่งใส่มอนก้าไปตั้งแต่แรกดีกว่า...จะได้ไม่ต้องมางานเข้าเหมือนตอนนี้ //กอดเข่าพึมพำ

 

มอนก้า : กี้! กีกี๊!!! [วุ้นแปลภาษา - เฮ้ย! เมื่อกี้ได้ยินนะเว้ย ไอ้คุณเจ้านาย!!!]

 

บุรุษปริศนา : อึ่ก.. อือ... //เริ่มรู้สึกตัว

 

เบลูก้า : อ่ะ... อ่า... เหมือนจะเริ่มรู้สึกตัวแล้วสินะ.. คุณ.. คุณครับ.. ได้ยินที่ผมเรียกไหมครับ? //ก้มหน้าลงไปมองหน้าอีกฝ่าย

 

บุรุษปริษนา : อืม... //เริ่มกระพริบตา..

 

 

 

 

 เบลูก้า : อ่ะ.. ระ..รู้สึกตัวแล้วละ มอนก้า! เขารู้สึกตัวแล้ว //หันไปบอกมอนก้าที่ทำได้แค่หันคอมามองเคลื่อตัวไม่ได้

 

บุรุษปริษณา : เมื่อกี้..? //พยายามเพ่งมองหน้าอีกฝ่าย

 

 

 

 

เบลูก้า : อ่ะ.. อ่า.. เมื่อกี้ต้องขอโทษจริงๆครับที่ทำให้คุณต้องโดนลูกหลง //กระวนกระวาย

 

บุรุษปริษนา : *นิ่ง..* ชื่ออะไร? //มองหน้าอีกฝ่ายไม่กระพริบ

 

เบลูก้า : อ่ะ.. เอ่อ.. ขอโทษที่ไม่ได้แนะนำตัวครับ.. เบลูก้า วาลูอัล ปี1 บ้าน..ฮัฟเฟิลพัฟครับ.. ละ.. แล้วคุณละครับ [จะถามชื่อเพื่อมาจัดการทีหลังเหรอ?]//เหงื่อตก

 

บุรุษปริษนา : โนเอล ปาสเตอร์ ปี3 บ้าน สลิธีรีน

 

เบลูก้า : อ่ะ.. เอ่อ.. เมื่อครู่ยังไงก็ต้องขอโทษจริงๆครับ รุ่นพี่โนเอล //ก้้มเอาหัวติดพื้น

 

โนเอล : อืม...

.

 

เบลูก้า :*เงยหน้าขึ้น* มองหน้าอีกฝ่าย

โนเอล : *จ้อง*

เบลูก้า : *หลุบตาลงต่ำ ก่อนจะเหลือบกลับมาจ้องอีกฝ่าย*

โนเอล : *จ้อง...*

 เบลูก้า *จ้อง...*

 

 

 

 

 

 

เกิดภาวะเงียบฉี่.....

 

 

 

 

เบลูก้า : เอ่อ.. อ่า... คือมีอะไรหรือเปล่าครับ..? //รู้สึกเริ่มทนความเงียบนี้ไม่ไหวเลยเริ่มพูดก่อน

 

โนเอล : .... //จ้อง

 

เบลูก้า : ระ..รุ่่นพี่ครับ?

.

 

 

.

เบลูก้า : อ่า... หรือว่าสมองจะกระทบกระเทือนอย่างหนัก... ต้องไปตามคนมาช่วยสินะ.. [ต้องรีบชิ่งหนีก่อนที่จะโดนจับได้ว่าเป็นตัวต้นเหตุ] //ทำท่าว่าจะลุกขึ้นไปเรียกคนมาช่วย

.

 

ชึ้บ... แขนของโนเอลยกขึ้น ส่วนอีกข้างๆช่วยยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง

.

 

 

.

เบลูก้า : ....? มีอะไรหรือเปล่าครับ? รุ่นพี่ //หันกลับไปมอง

 

.

หมับ! คว้าแขนเบลูก้าก่อนจะดึงลงมา

 

.

เบลูก้า : อ๊าา....! //เสียหลักล้มลงใส่อีกฝ่าย

 

.

แขนของโนเอลรวบเบลูก้าเข้ามากอด

.

 

เบลูก้า : เอ่อ...  รุ่นพี่? ปะ... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ [หรือว่าเขาจะรู้ว่าเราจะชิ่ง!] //เริ่มลนลาน

.

 

 

.

[บอดี้เพี้ยนอะไรเพี้ยนก็อย่าไปถือสาหาความกับมัันเลยนะค่ะ ^ ^;]

 

.

โนเอล : ... //ปฏิกิริยานิ่งสนิทแต่กอดไม่ยอมปล่อย

 

เบลูก้า : อ่า.. รุ่นพี่ครับ... ช่วยปล่อยผมด้วยครั..บ //เริ่มดิ้น

 

โนเอล : ... //นิ่งสนิท...

 

เบลูก้า : *รนรานสุดขีด* ระ.. รุ่นพี่! ช่วยปล่อยผมด้ว.. //ยังพูดไม่จบ

 

โนเอล : ชอบ.. //กอดแน่น

.

 

 

.

เบลูก้า : *ชะงัก*

 

เบลูก้า : มะ..เมื่อกี้ รุ่นพี่.. พูดว่าอะไรนะครับ //เหงื่อเริ่มซึม

 

โนเอล : ชอบ.. ชอบจัง.. //เอาหน้าไปฝังที่ผมนุ่มๆของอีกฝ่าย

 

เบลูก้า : อ่า.. ซะ...ซวยแล้ว ลืมไปเลยว่ารุ่นพี่เขาโดนยา... //ช็อคค้าง

 

โนเอล : ชอบ...

 

เบลูก้า : อ่า... รุ่นพี่ครับ.. ช่วยอะไรผมสักอย่างได้ไหมครับ...? [คงต้องให้รุ่นพี่เขาเป็นคู่ส่งการบ้านแทนมอนก้าสินะ -ปลง]  

 

โนเอล : ว่ามาสิ... อยากให้ช่วยอะไร ยินดีช่วยทุกอย่างเลย.. //เงยหน้าขึ้นมา พลางยิ้มให้

 

เบลูก้า : อ่า... ช่วยไปถ่ายรูปด้วยกันที่ตู้ตรงแถวนั้นได้ไหมครับ..? //ชี้ไปที่ตู้ถ่ายสติ๊กเกอร์แถวที่ใกล้ที่สุดที่ตัวเองเห็น

 

โนเอล : ได้สิ.. เรื่องแค่นี้เอง //ยิ้ม ก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมา

 

เบลูก้า : เอ่อ... รุ่นพี่ครับ.. ไม่ต้องอุ้มผมก็ได้ครับ มันใกล้แค่นิดเดียวเอง เดี๋ยวผมเดินเองดีกว่า [แล้วอีกอย่างไอ้คนที่ควรจะโดนอุ้มมันน่าจะเป็นรุ่นพี่ที่ล้มลงหัวฟาดพื้นมากกว่าอ่านะ] //พยายามจะลง

 

โนเอล : ไม่ต้องหรอก ยิ่งตัวเล็กๆอยู่เดี๋ยวจะไปถึงช้า //ไม่ได้หันกลับมามอง แต่เดินต่อไปยังตู้

 

เบลูก้า : [จะด่าว่าตรูขาสั้นสินะ] อ่า... ครับ //รู้สึกเกร็งๆ

 

.

ตุบ ตุบ ตุบ..

 

.

โนเอล : ถึงแ้ล้วละ //ค่อยๆวาง!?อีกฝ่ายลงพื้น

 

เบลูก้า : ขอบคุณครับ..  เอ่อ.. เรามารีบถ่ายรูปกันดีกว่านะครับ [ก่อนที่ยาจะหมดฤทธิ์และอดส่งการบ้าน] //จูงมือลากเข้าตู้สติ๊กเกอร์

 

เบลูก้า : อ่า.. แล้วมันทำยังไงละเนี่ย //ยืนงงเต้กกับปุ่มกดตรงหน้า [บ้านอยู่ในป่าเลยไม่รู้จักวิธีใช้ตู้]

 

โนเอล : เดี๋ยวผมจัดการให้ //ว่าเสร็จก็จิ้มนู่นจิ้มนี่ไปมา

 

โนเอล : เอาละ เสร็จแล้วโพสท่าได้เลย

 

.

3

.

 

เบลูก้า : โพสท่า? //หันไปมองอีกฝ่าย

 

.

2

.

 

โนเอล : ทำตามผมก่อนก็ได้ //ทำท่าให้ดู

 

.

1

.

 

แชะ!

 

 

 

 

 

 

.

พรืดด~

.

 

 

.

เบลก้า : อ่า... ได้แล้ว... //ยื่นมือไปรับรูปมา ก่อนจะหันกลับไปหารุ่นพี่

 

เบลูก้า : อ่า... รุ่นพี่โนเอลจะดูรูปไหมครับ? //ยื่นไปให้

 

โนเอล : อะ.. เอ่อ..ที่นี่มันที่ไหนเหรอ? แล้วนายป็นใครกัน? //สับสน

 

เบลูก้า : อ่า.. ผมชื่อ เบลูก้า วาลูอัล ปี1 บ้านฮัฟเฟิลพัฟครับ *โค้ง* ส่วนที่ๆพวกเรายืนอยู่คือจุดที่ตั้งตู่ถ่ายรูปครับ  [ยาคงหมดฤทธิ์แล้วสินะ] 

 

โนเอล : แล้วทำไมพวกเราถึงมาอยู่กันแถวนี้ละ?

 

เบลูก้า : อ่า... พอดีว่าก่อนหน้านี้ผมเผลอทำยาสเน่ห์ที่จะใช้กับสัตว์เลี้ยงของผมเองพุ่งโดนใส่รุ่นพี่น่ะครับ ก็เลยเลยตามเลยทำการบ้านคู่กับรุ่นพี่แทนน่ะครับ ยังไงก็ต้องขอโทษนะครับที่ทำให้รุ่นพี่ต้องมาเจอกับเรื่องอะไรแบบนี้[แถมทำให้หัวฟาดพื้นอีกต่างหาก] //ก้มหัวโค้ง

 

โนเอล : อ่ะ.. ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงก็การบ้านเสร็จแล้วใช่ไหมละ? ถือว่าช่วยทำการบ้านก็แล้วกัน

 

เบลูก้า : อะ... เอ่อ... ขอบคุณมากครับ //โค้ง

 

โนเอล : นายโค้งบ่อยแล้วนะ เบลูก้า ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้..

 

เบลูก้า : อ่า... เอ่อ.. ขอโทษครับ //โค้ง

 

โนเอล : นายโค้งอีกแล้ว! เบลูก้า

 

เบลูก้า : อ่า... ขอโทษ.. //กำลังจะโค้ง

 

โนเอล : *จ้องเขม็ง*

 

เบลูก้า : ...ครับ //รีบยืดก่อนที่จะโค้งอีกรอบ

 

โนเอล : ดีมาก *ยิ้มอ่อนๆอย่างพอใจ* //ผงกหัว

 

เบลูก้า : ยังไงก็ต้องทั้งขอบคุณทั้งขอโทษด้วยนะครับ //รนรานทำตัวไม่ถูกพอไม่ได้โค้ง

 

โนเอล : นายพูดคำพวกนั้นตั้งหลายรอบแล้ว เบลูก้า

 

เบลูก้า : อ่า... มันติดเป็นนิสัยไปแล้วน่ะครับ //ยกนิ้วขึ้นมาเกาแก้ม

 

โนเอล : เอาเถอะ... มันคงจะแก้ได้ยาก แต่ดูแล้วมันก็ดูน่ารักดีนะสำหรับนาย //ยื่นมือไปลูบหัวอีกฝ่ายพลางยิ้มให้

 

เบลูก้า : ...! //นิ่งค้าง พลางก้มหน้าลง

 

โนเอล : *มองนาฬิกาที่อยู่แถวนั้น* อ่ะ!.. ถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้วละ จริงสิลืมแนะนำตัว ผมชื่อ โนเอล ปาสเตอร์ ปี 3 บ้านสลิธีรีน ถ้าเจอกันก็ทักเรียกผมได้นะ //ยิ้มอ่อนๆ

 

เบลูก้า : ..อ่า.... ครับ [รุ่นพี่บอกผมแล้วละครับชื่อเนี่ย.. ]//ยังคงก้มหน้าอยู่

โนเอล : งั้นผมขอตัวก่อนนะ ไว้วันหลังเจอกันใหม่ //ลูบหัวอีกฝ่ายอีกครั้งก่อนจะจากไป

เบลูก้า : ...

.

.

.

.

ผ่านไปสิบนาที...

.

เบลูก้า : ... //ยังคงค้างท่าเดิมในขณะที่ในหัวเต็มไปด้วยคำๆหนึ่ง..

.

น่ารักดีนะ

.

เบลูก้า : อึ่ก.. ทำไมถึงได้ยินแต่คำๆนี้ในหัวละ //ตัวสั่น 

 .

 .

เบลูก้า : *ส่ายหัวไปมา* ม่ะ..ไม่คิดแล้ว ไปส่งการบ้านให้เสร็จแล้วรีบไปหาที่นอนแถวๆสวนผักศจ.!?ดีกว่า //รีบจ้ำเท้าหายไปจากตรงจุดที่ตัวเองเคยยืนอยู่...

.

.

.

.

.

.

.

.

แปะ!

.

ส่งแล้วนะครับศจ. ถ้ารูปอยู่นี่ครับ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

yatta!!!! เสร็จแล้วว้อยยยย ทั้งเผาทั้งตั้งใจ รวมอยู่ในการบ้านชิ้นนี้!!!! วะฮะฮ่า [<----บ้าไปแล้ว..]

.

.

.

คิดว่าพออ่านๆไปแล้ว บางคนอาจสงสัย...

.

อย่างแรก ทำไมโนเอลถึงนิสัยตอนแรกดูนิ่งๆตอนยาหมดฤทธิ์ไหงเปลี่ยนละ?

.

คำตอบง่ายๆคือ... ข้าน้อยไม่รู้ลักษณะการพูดของน้องเขาอ่ะ //ปิดหน้าร้องไห้

ถ้าไม่นิสัยน้องโนเอลเขาไม่ตรงยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ so_muจัง [ขออนุญาตเรียกแบบนี้นะคะ]

.

อย่างที่สอง คำพูดที่เป็นแบบนี้มันหมายถึงอะไร?

.

คิดได้หลายแง่นะ แล้วแต่คนอ่าน [อีเกรียน!!!!] ก็.. ตอนแรกคิดว่าจะให้เป็น ซับนรก แต่ว่าไปๆมาๆก็นึกถึงเบลูก้า อันที่จริงลืมบอกไปแหละว่าเจ้าตัวมีดาร์คโหมดด้วยนะเออ! กะจะให้เป็นความคิดของดาร์คโหมดเขาน่ะ..

ก็นะ......จริงๆก็ใส่เข้าไปกะให้้มันฮา~ [แต่จะแป่กหรือเปล่านี่ว่ากันอีกที... orz] ก็แล้วแต่คนค่ะ ถ้ารับหนูเขาดาร์คไม่ได้ให้คิดว่าเป็นซับนรกใส่ขำๆก็แล้วกัน [นั่งปวดตับกับตัวเอง นี่ตรูทำบ้าอะไรลงไปว่ะเนี่ย....]

.

อย่างที่สาม หนู/ผม[จะมีไหมเนี่ยที่หลงเข้ามา?]อ่านไม่รู้เรื่อง...

 .

อ่า...  อันนี้โปรดทำใจ ช่วงนี้จขบ.เบลอจัดมากเขียนอะไรไปบางครั้งไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ต้องกลับมาอ่านที่เขียนไว้บ่อยๆว่าเบลอหรือเปล่าจนตัวเองเบลอ... [หา!?] เอาเถอะ... ถ้ามันอ่านไม่รู้เรื่องก็เมนต์ติดไว้ได้เลยค่ะ หรือไม่ก็emsมาบอก จะทำการแก้เนื้อหาให้เข้าใจง่ายขึ้นภายหลังค่ะ!

.

.

.

.

เอาละเสร็จสักทีจะได้ไปปั่นการบ้านชีวิตจริงที่มันจะถึงเส้นตายแล้วเหมือนกับของลูกชายเสียที [ดองการบ้านมันทั้งแม่ทั้งลูก]

.

ก่อนไป...

.

แปะ!

.

.

แบบไม่มีลายสติ๊กเกอร์เลย...

.

[/omg พึ่งเห็นว่ายังมีลายติดอยู่ //นั่งทรุด]

.

เอาละนี่คือคำสุดท้ายก่อนจะจากลาจากบล็อคนี้เพื่อไปปั่นการบ้านของจขบ.!

.

"Happy Valetine's Day~ รักทุกคนที่เข้าหลงมาในบล็อคเข้ามากนะจ๊ะ จุ๊บๆ >3

 .

 .

 ปอลิงทิ้งท้าย... ลืมใครหรือเปล่าเอ่ย...?

.

มอนก้า : กี๊!!!!!! [วุ้นแปลภาษา - เฮ้ย! ถ่ายรูปเสร็จแล้วก็สนใจทางนี้หน่่อยสิเฮ้ย!!! จะปล่อยให้รอแหง่กไปถึงเมื่อไหร่กัน!!!!] //โวยวายแต่ไปไหนไม่ได้

.

อ่า.. มอนก้าที่รัก เจ้านายของผมกว่าจะมาก็คงอีกนาน ระหว่างนี้ใครอยากช่วยก็เชิญเลยจ่ะ หรือถ้าปล่อยไปเรื่อยๆเดี๋ยวเบลูก้าก็คงจะนึกได้มาช่วยเองละนะ.. [ถึงตอนนั้นก็คงขาดอาหารไป3วันแล้ว... ฮา~]

 .

 ปอลิงทิ้งท้ายสอง... คิดว่ามีบางรูปอาจไม่ขึ้น จขบ.ยังหาวิธีแก้ไม่ได้เลยใครรู้ช่วยสอนหนูทีเถอะ!!!

[จขบ.ใช้วิธีฝากรูปในexteenแล้วแปะเอานะค่ะ..]

 

 

 

 



edit @ 14 Feb 2011 23:26:47 by kapoopy

edit @ 15 Feb 2011 19:04:25 by kapoopy

edit @ 15 Feb 2011 19:15:06 by kapoopy

edit @ 15 Feb 2011 19:38:44 by kapoopy

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ากกกก ว๊ากกกกกก *$#)!#$)$_@@!!
-// นั่งหุยอยู่หน้าคอม

มันเกินไป มันเกินไป๊ !!!

ทำไมลูกชายฉันไม่เคะแบบนี้~~

ออเลออง~ !!! cry

ออเลออง : อย่าแม้แต่จะคิด ! ยัยแม่จอมปลอม !!

#6 By L'amoury on 2011-03-26 01:53

การบ้านน่ารักมากเลยค่ะ!
เบลูก้าตอนหน้าแดงน่ารักมากกก >w<
มีภาษาถิ่นหลุดมาเยอะนะฮร้า..~ ชอบรูปตรงที่ด้ายแดงอ่ะ >w<

#4 By taichi on 2011-02-17 15:49

โนเอลเมะไม่ขึ้นเหรอเนี่ย... //นั่งทรุด

หรือว่าต้องวาดให้เบลูก้าเคะลงอีก...? //กุมขมับ

#3 By kapoopy on 2011-02-15 20:27

โนเอลน่ารักกกกก

เบลูก้าน่ารักอ่ะ เรียกยังไงก็ได้ค่า ^^

เรียกมาได้เลยยย

ปล.โนเอลน่ารักมากก

#2 By So_mu on 2011-02-15 19:52


เคะสองคน.. เลือกใครดี -//โดนเตะเปรี้ยงง !

#1 By PPCO on 2011-02-14 23:29

Tags